Πρόκειται για ένα φαινόμενο λιγότερο συζητημένο απ’ όσο του αξίζει. Η κοινωνική αφήγηση των γιορτών είναι σχεδόν υποχρεωτικά χαρούμενη. Αυτό, όμως, δημιουργεί μια σιωπηλή πίεση: «πρέπει» να είμαι καλά, «πρέπει» να νιώθω ευγνωμοσύνη, «πρέπει» να χαίρομαι. Όταν το εσωτερικό βίωμα δεν συμβαδίζει με αυτή την εικόνα, το συναίσθημα της θλίψης συχνά εντείνεται.
Η μελαγχολία των εορτών έχει πολλές ρίζες. Για κάποιους, οι γιορτές λειτουργούν ως μεγεθυντικός φακός της μοναξιάς. Η απουσία ανθρώπων —είτε λόγω απώλειας, είτε λόγω απόστασης, είτε λόγω ρήξεων— γίνεται πιο αισθητή όταν «όλοι οι άλλοι» φαίνεται να είναι μαζί. Για άλλους, είναι μια περίοδος αναστοχασμού: τι πέτυχα φέτος, τι δεν κατάφερα, πού βρίσκομαι σε σχέση με τις προσδοκίες μου; Το τέλος του χρόνου συχνά φέρνει απολογισμούς που δεν είναι πάντα επιεικείς.
Υπάρχει επίσης και η κόπωση. Οι γιορτές δεν είναι απαραίτητα ξεκούραση. Υποχρεώσεις, κοινωνικές συναναστροφές, οικονομική πίεση, οικογενειακές δυναμικές που επανέρχονται στο προσκήνιο. Όλα αυτά μπορούν να δημιουργήσουν ένα συναισθηματικό βάρος, ιδιαίτερα για όσους ήδη βιώνουν άγχος ή χαμηλή διάθεση.
Σημαντικό είναι να αναγνωρίσουμε ότι αυτή η μελαγχολία δεν αποτελεί «αποτυχία» ούτε αχαριστία. Είναι μια φυσιολογική ανθρώπινη αντίδραση σε μια περίοδο που φορτίζεται υπερβολικά με προσδοκίες. Δεν βιώνουν όλοι τις γιορτές με τον ίδιο τρόπο —και αυτό είναι απολύτως θεμιτό.
Τι μπορεί, λοιπόν, να βοηθήσει; Πρώτα απ’ όλα, η αποδοχή. Το να επιτρέψουμε στον εαυτό μας να νιώσει αυτό που πραγματικά νιώθει, χωρίς ενοχές. Δεν χρειάζεται κάθε μέρα να είναι γιορτή, ακόμη κι αν το ημερολόγιο το υπαγορεύει. Μικρές, ρεαλιστικές κινήσεις αυτοφροντίδας μπορούν επίσης να κάνουν διαφορά: λιγότερες υποχρεώσεις, περισσότερος προσωπικός χρόνος, επαφή με ανθρώπους που προσφέρουν ασφάλεια και όχι εξάντληση.
Εξίσου σημαντικό είναι να θυμόμαστε ότι οι γιορτές περνούν. Δεν ορίζουν τη συνολική μας ψυχική κατάσταση ούτε την αξία μας. Είναι απλώς μερικές μέρες μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο ζωής, με τα φώτα τους αλλά και τις σκιές τους.
Ίσως, τελικά, η μελαγχολία των εορτών να είναι και μια πρόσκληση: να κοιτάξουμε πιο ειλικρινά τις ανάγκες μας, να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει «γιορτάζω» για εμάς προσωπικά και να επιτρέψουμε στις γιορτές να είναι λιγότερο τέλειες, αλλά πιο αληθινές.
Γιατί καμιά φορά, ακόμα κι όταν τα λαμπάκια σβήνουν πιο νωρίς, το πιο ουσιαστικό φως είναι αυτό που μαθαίνουμε να κρατάμε μέσα μας.
Αντιμετωπίστε τους κιρσούς εύκολα και ανώδυνα.
Παχυσαρκία : Σύγχρονη Λύση από τον Ειδικό 
Χαμογελαστέ ξανά με οδοντικά εμφυτεύματα 
Μάθετε για τα υπερηχογραφήματα της εγκυμοσύνης
Υποφέρετε από αιμορροΐδες; Όχι πια…
